Het verhaal

Voetbal in de jaren negentig. Dat was een volslagen andere wereld dan die van vandaag. Jonge supporters hangen in de hekken, geconcentreerd de wedstrijd gadeslaand. Zonder een zak chips of halve liter cola in hun handen. Stoeptegels die de reclameborden op hun plek houden. Reclameborden waar nog geen kabels aan hangen zodat er allerhande animaties vertoond kunnen worden. Een stoffig paadje voor de fotografen. Een stukje verderop een klein overkappinkje, want die fotografen wilden nog weleens een en ander in hun nek krijgen.

En last but not least: een matig veld, bijgehouden door goedbedoelende amateurs die niet konden voorkomen dat de doelgebieden op zandbakken leken en er daarbuiten margrietjes groeiden.

De nostalgicus geniet van dit soort details, voor de jongere voetballiefhebber oogt het hopeloos ouderwets en oncomfortabel. Voor allebei is wat te zeggen, laten we realistisch zijn.

Maar als schrijver van dit stukje heb ik het laatste woord en daar zal ik schaamteloos gebruik van maken. Supporter van NAC ben je niet altijd voor je lol, dat is een eeuwig geldend gegeven. Maar al juichend op de staantribune aan de Beatrixstraat zeven treden lager belanden: daar kan geen comfortabel stadionstoeltje tegenop.

fotografie en tekst: Marco Magielse

Lees dit en meer in de nieuwste NAC Zaken.